Van een uitkering naar betaald werk: een extra baan

Een nieuwe baan betekent een nieuwe uitdaging, maar niet alleen in het werk! Door een muur van instanties en regels heenbreken… dat is pas een uitdaging. Eigenlijk dekt het woord de lading niet eens: het lijkt meer op een strijd, een complete baan naast een baan, een soort topsport. Ze zouden er medailles voor moeten uitreiken. De komende weken doe ik –Annemiek vrouw van 1.20m lang -  online verslag van deze slapstic en stoomcursus in doorzettingsvermogen. Een weblog over wat ervoor nodig is om als persoon ‘met een afstand tot de arbeidsmarkt’ als projectleider aan de slag te gaan….Vandaag deel I


In december 2007 krijg ik te horen dat ik bij mijn nieuwe werkgever van start kan. Wat heerlijk om na een krappe zes jaar weer aan het werk te kunnen! Wel roept opnieuw werken allerlei vragen op. Ik bel het UWV, dat alleen bereikbaar blijkt via een call-center. Ik verzoek om contact met een arbeidsdeskudige, zodat we kunnen doornemen hoe mijn actuele status quo is. Mijn uitkering bestaat op dat moment uit een ratatouille van WAO, Wajong en invaliditeitspensioen. Een gesprek met een arbeidsdeskundige moet ik schriftelijk aanvragen, krijg ik als antwoord. “Kan ik niet gewoon nu een afspraak maken?”, vraag ik nog, in mijn kinderlijke onschuld. “Nee, dat is nu eenmaal zo geregeld”, luidt het antwoord. Op mijn vraag of dat niet wat omslachtig is antwoordt de man dat hij daar niets aan kan doen. En als ik vraag waar naartoe en ter attentie van wie ik de boel moet opsturen krijg ik droogjes te horen: “Gewoon, naar het UWV.” De rest van ons gesprek maakt voor mij de situatie zo helder als matglas. Hieronder een ludieke want waarheidsgetrouwe weergave van ons gesprek. Overigens berust iedere overeenkomst tussen de genoemde ‘personages’ en de werkelijkheid op louter ervaring.

Ik Wat zijn mijn rechten als het mislukt en hoe gaat dat en kan ik garanties krijgen?
Zij Daar kan ik geen antwoord op geven.
Ik Waarom niet?
Zij Dat ligt aan de hoogte van uw inkomen.
Ik Dat weet ik, ik weet de hoogte van mijn inkomen!
Zij Dan moet u eerst de gegevens insturen.
Ik Goh, wat vreemd dat dit nu niet gecheckt kan worden…
Zij Dat zijn nu eenmaal de regels
Ik Hoe gaat mijn financiële situatie er uitzien? Wat wordt de hoogte van mijn uitkering? Wat wordt allemaal verrekend? Wat mag ik houden?
Zij U stuurt gewoon op wat u verdient. Wij verrekenen dat en dan ziet u vanzelf wat er uitkomt. Dat zijn nou eenmaal de regels. U houdt er echt wel wat aan over.
Ik Ik zou graag weten waar ik aan toe ben.
Zij Ja, ik kan daar verder niets aan doen.
Ik Ik heb voorzieningen nodig op de werkplek. Kan iemand mij helpen die in kaart te brengen?
Zij Ik verbind u door met iemand anders, die helpt u verder.
Ander Nee er is niemand die dat begeleidt. U zegt gewoon wat u nodig heeft.
Ik Een aantal dingen weet ik al: bijvoorbeeld een bruikleenauto. Ik zie alleen geen plek waar ik dat kan invullen.
Ander Dan doet u er een briefje of aantekening bij, waarop u dit vermeldt.


Terwijl de medewerker antwoordt, bedenk ik wat er zou gebeuren als werken toch niet zou lukken. Dan zou ik kans lopen de bruikleenauto weer kwijt te raken…alsof mijn sociale leven niet belangrijk is bij het weer vinden van werk of studie! Lastig: ik voel me geïrriteerd omdat het UWV wel helpt als ik eenmaal werk heb – ook met privé vervoer – terwijl ik zonder werk bij de gemeente moet aankloppen. Ik heb ondervonden dat de gemeente wat mobiliteit betreft zo haar eigen ideeën heeft. Ideeën die niets te maken hebben met terecht komen of terugkeren in het arbeidsproces. En ook niet met een “normaal” sociaal leven. Waarom niet gewoon één regeling? Ik vind goede mobiliteit een basisvoorwaarde voor je hele maatschappelijke en sociale participatie. Super onhandig dit, maar goed, ik ga gewoon door met vragen…

Ik Hoe dien ik een aanvraag in?
Zij Op internet vindt u twee verschillende formulieren, één voor aanpassingen op de werkplek en een andere voor vervoersvoorzieningen.
Ik Hoe lang gaat de behandeling hiervan duren? Ik heb namelijk een éénjarig contract.
Zij In ieder geval zes weken. Als er veel wordt aangevraagd komt er een onderzoek, misschien wel door een arbeidsdeskundige en dan gaat het langer duren. Hoe lang kan ik nu niet zeggen.
Ik Helpt het als ik er een rapport van een ergotherapeute bijvoeg?
Zij Ja, dat helpt wel iets. Maar er kan alsnog een onderzoek komen.
Ik Wie betaalt die ergotherapeute eigenlijk? Het UWV? Het UWV is er tenslotte bij gebaat dat mensen weer aan het werk gaan.
Zij Nee, die betalen we niet. En wie dat wel doet weet ik niet.
Ik Ik heb een jaarcontract…dan lijkt dit allemaal me nogal een lange procedure.
Zij Ik weet waar u heen wilt. U wilt dat het nu gelijk wordt geregeld…
Ik Nou, als dat zou kunnen! In ieder geval wil ik dat er spoed achter wordt gezet, omdat ik niet goed kan functioneren zonder die voorzieningen. Het levert mij extra klachten op. En daar zitten mijn werkgever, u en ik niet op te wachten, lijkt mij.
Zij U kunt op het formulier vragen of het met spoed behandeld wordt. Ik weet alleen niet of dat dan ook gebeurt.

Als het telefoongesprek is afgelopen, vraag ik me af of ik iets ben opgeschoten. Is er wel iemand die mij wil helpen om weer aan het werk te komen? Veel vragen en nog meer vage antwoorden. Dat levert stress op. Omdat ik me zorgen maak over mijn financiële situatie en me afvraag hoe ik zonder voorzieningen adequaat kan functioneren.

Ken jij dit soort ervaringen? Ik hoor ze graag! Ondertussen, tot volgende week!

Stem of voeg toe aan :