Bericht Tags ‘Ervaringsverhalen’

‘Tuthola’ met een missie: Iedereen aan het werk, ook Wajongers!

vrijdag 17 juli 2009

Melanie de Zeeuw studeert volgend jaar af als Maatschappelijk Werkende. Op de weblog van CrossOver vertelt zij over haar ervaringen tijdens een stage als jobcoach.

Ik ben een ‘Wajonger’. Vanaf mijn vroege jeugd ben ik al bekend met JIA (in de volksmond ook wel ‘jeugdreuma’ genoemd). Sinds de puberteit heb ik ook heel veel ervaring met allemaal enge psychologen, orthopedagogen en andere –ogen. Heel fijn vond ik dat, een jonge meid die tegenover je zit: ‘Goh ik weet dat je het moeilijk hebt, maar ik begrijp je helemaal!’ Jaja..

Hulpverlening

Dus wat heb ik gedaan toen ik klaar was met mijn HAVO? Juist ja: de hulpverlening in! Dat kon ik namelijk veel beter dan al die net-afgestudeerde tuthola’s die je in alle omstandigheden helemaal begrijpen! Tenminste, dat denken ze zelf.
Dus nu is de tijd bijna aangebroken dat ik zelf een net-afgestudeerde tuthola ben die je in alle omstandigheden zal begrijpen! Maar in mijn ogen wel net een beetje beter dan al die anderen.
Twee jaar geleden was daar het moment dat ik stage moest lopen. Maar wat ga je dan doen? Alle Wajongers die ik tot dan toe gesproken had, hadden zulke negatieve ervaringen met re-integratiebureaus en jobcoaches. Dat ging ik dus doen: stagelopen als jobcoach!
(meer…)

Marc de Hond: ‘Gewoon je best doen, om het beste uit jezelf te kunnen halen!’

donderdag 11 december 2008

“Mijn boek heet ‘Kracht’ omdat het gaat over doorzetten, je uiterste best doen om te bereiken, wat je wilt bereiken.” …‘Iedereen kan er wel wat uit halen.”…. “Ik heb bijvoorbeeld wel eens een mailtje gehad van iemand, die zei, ‘Joh, dat jij zo aan het doorzetten bent geweest om weer te lopen, dat (die kracht – red) heb ik kunnen gebruiken om te stoppen met roken.”, zo vertelt Marc de Hond in een interview op YouTube…

(meer…)

Van een uitkering naar betaald werk: een extra baan, deel 3

woensdag 12 november 2008

Aan het werk gaan vanuit de Wajong en een invaliditeitspensioen blijkt ‘a hell of a job’. Annemiek, 1.20 lang, doet verslag van een bastion van regels en instanties, èn hoe ze daar doorheen breekt. Lees en sidder hoe het Annemiek vergaat in deel 3 van deze serie dagboeknotities. Worden haar terugbelverzoeken aan het UWV gehonoreerd?
(meer…)

Van een uitkering naar betaald werk: een extra baan, deel 2

maandag 27 oktober 2008

Aan het werk gaan vanuit de Wajong en een invaliditeitspensioen blijkt ‘a hell of a job’. Annemiek, een vrouw van 1.20 lang, doet verslag van een bastion van instanties en regels, èn hoe ze daar doorheen breekt. Lees mee hoe het Annemiek vergaat in deel 2 van deze serie dagboeknotities. Het eerste telefoontje met het UWV is gepleegd…wat nu?

(meer…)

Van een uitkering naar betaald werk: een extra baan

dinsdag 14 oktober 2008

Een nieuwe baan betekent een nieuwe uitdaging, maar niet alleen in het werk! Door een muur van instanties en regels heenbreken… dat is pas een uitdaging. Eigenlijk dekt het woord de lading niet eens: het lijkt meer op een strijd, een complete baan naast een baan, een soort topsport. Ze zouden er medailles voor moeten uitreiken. De komende weken doe ik –Annemiek vrouw van 1.20m lang -  online verslag van deze slapstic en stoomcursus in doorzettingsvermogen. Een weblog over wat ervoor nodig is om als persoon ‘met een afstand tot de arbeidsmarkt’ als projectleider aan de slag te gaan….Vandaag deel I


In december 2007 krijg ik te horen dat ik bij mijn nieuwe werkgever van start kan. Wat heerlijk om na een krappe zes jaar weer aan het werk te kunnen! Wel roept opnieuw werken allerlei vragen op. Ik bel het UWV, dat alleen bereikbaar blijkt via een call-center. Ik verzoek om contact met een arbeidsdeskudige, zodat we kunnen doornemen hoe mijn actuele status quo is. Mijn uitkering bestaat op dat moment uit een ratatouille van WAO, Wajong en invaliditeitspensioen. Een gesprek met een arbeidsdeskundige moet ik schriftelijk aanvragen, krijg ik als antwoord. “Kan ik niet gewoon nu een afspraak maken?”, vraag ik nog, in mijn kinderlijke onschuld. “Nee, dat is nu eenmaal zo geregeld”, luidt het antwoord. Op mijn vraag of dat niet wat omslachtig is antwoordt de man dat hij daar niets aan kan doen. En als ik vraag waar naartoe en ter attentie van wie ik de boel moet opsturen krijg ik droogjes te horen: “Gewoon, naar het UWV.” De rest van ons gesprek maakt voor mij de situatie zo helder als matglas. Hieronder een ludieke want waarheidsgetrouwe weergave van ons gesprek. Overigens berust iedere overeenkomst tussen de genoemde ‘personages’ en de werkelijkheid op louter ervaring. (meer…)