Participeren, er wordt veel over gepraat. Over nut en noodzaak van meedoen. Meedoen naar vermogen, uiteraard. Waarbij mensen hun talenten moeten volgen, en niet hun beperkingen.
Als gezegd, we praten er veel over in dit land. Dat is prima, en ook zeker nodig, om zoveel mogelijk neuzen dezelfde kant op te krijgen. Om drempels te slechten, om regels aan te passen, en plannen te maken om het voortaan beter te regelen.
Maar praten gaat sneller dan uitvoeren, blijkt in de praktijk. Tenzij je het gewoon doet natuurlijk.
Dat was de insteek van Jonnathan Duinkerke, die in het leven staat met een licht verstandelijke beperking, en: met een groot talent als wielrenner. Sterker nog; in zijn amateurcategorie is hij regerend Nederlands kampioen. Er zijn professionele wielrijders die het met minder talent moeten doen.
‘Dus waarom zou ik niet even meecoursen in de 3e etappe van de Ronde van Italië, de Giro?’ dacht Jonnathan, toen de Giro toevallig in Zeeland voorbij kwam. En waar Jonnathan al even toevallig op een parallelweg aan het trainen was. Dus hij stak de berm over en pikte aan bij een groep achterblijvers. De zwoegende profs zagen verbaasd hoe de kleine donkere kampioen hen met gemak zijn achterwiel liet zien. Drie kilometer duurde Jonnathan’s participatie in het beroepspeleton. Kort maar indrukwekkend, en zeer inspirerend en verfrissend.
Zijn actie bleef niet onopgemerkt, en hij was te gast in De Wereld Draait Door. Droogkomisch en hartverwarmend vertelde hij zijn verhaal, verbaal ook prima goed in het zadel.
Voor wie het optreden van Jonnathan bij de DWDD gemist heeft, is hier de link:
:
