CrossOver vroeg enkele jongeren met een beperking naar de werelden waarmee zij te maken hebben. Bekijk de website alle spelers in beeld voor een volledig overzicht.
Sander heeft het idee dat de werelden van zorg, onderwijs en arbeid onderling geheel los staan van elkaar. “Ik heb geen samenwerking gezien. Ik zeg altijd; Je bent zelf verantwoordelijk en zoekt je weg door die werelden heen.”
Wereld van zorg
In de wereld van zorg heeft Sander het gevoel zo ongeveer iedereen gezien te hebben. Dat kwam met name door een trage diagnosestelling. Vanaf zijn zestiende kwam hij via zijn huisarts terecht bij de ene na de andere specialist. Totdat in 2009 eindelijk de juiste diagnose werd gesteld; Multiple Sclerose, oftwel MS. Door zijn beperking kwam Sander ook in aanraking met andere spelers in de wereld van zorg. Zo werd hij gevraagd voor het bestuur van de Multiple Sclerose Vereniging Nederland regio Twente. Lees verder… »
De vijftienjarige Jeanne heeft last van extreme stemmingswisselingen. Soms is ze héél blij, dan weer heel somber. Haar psychiater schrijft lithium voor. Maar dat wil ze niet, daar word je dik van.
Voor een grote groep kinderen met een stoornis als autisme of ADHD, dreigt maatschappelijke uitsluiting. In het slechtste geval kan het leiden tot een Wajong-uitkering.” Dat concludeert hoogleraar opvoedkunde Jo Hermanns in Schepper & Co aan tafel. Het moet anders vindt hij. “Kinderen met een gedragsstoornis kunnen best in gewone klassen zitten.”
In het Amsterdamse Magna Plaza organiseerde BNN donderdagmiddag een flashmob. In het kader van het programma ‘Je zal het maar hebben’ stonden kandidaten letterlijk stil bij hun aandoeningen.
Door Neeltje Huvenaars, projectleider bij Raad en Respons.
Afgelopen week overleed mijn tante Barbara. In mijn werk gebruikte ik haar vaak als voorbeeld. Barbara was namelijk iemand met ernstige beperkingen. Ze was spastisch en had een verstandelijke beperking. Ook was ze al jaren rolstoelgebonden. Barbara kon niet praten, maar met haar lichaamstaal kon ze wel degelijk communiceren. Een grote glimlach als iets haar beviel, een vinnig neeschudden als dat niet zo was. Barbara is 50 jaar geworden. Een longontsteking werd haar fataal.
De 11-jarige Anne is een prachtig meisje. Een meisje waar je naar blijft kijken. En hoe langer je kijkt, hoe beter je ziet dat ze last van ‘tics’ heeft. Anne heeft Gilles de la Tourette. Daardoor doet haar lichaam soms dingen die ze niet wil, bijvoorbeeld zomaar een rondje draaien, of overal even aan likken. Anne heeft het soms moeilijk met haar afwijking, vooral op school. Ze is bang dat ze gepest wordt of uitgelachen. Daarom probeert Anne haar tics in te houden, maar dat valt niet mee. Het liefst ‘vliegt’ ze door het leven, want dan zie je niks en is ze op haar best. In de jeugddocumentaire ANNE VLIEGT zien we hoe Anne met haar tics leeft. Tics die ze uiteindelijk toch ook niet kwijt wil…
Anne Vliegt is te zien tijdens het Internationale Documentaire Film Festival Amsterdam (IDFA). Op 12 december zal de documentaire worden uitgezonden op Nederland 3.
Het Regeerakkoord, Gedoogakkoord en de bijbehorende Bijlagen liggen inmiddels op tafel. Op pagina 44 en 45 van het Regeerakkoord en pagina 13 en 14 van de Bijlagen staan de afspraken over de hervorming van de Wajong, WSW en WWB naar de Eén Regeling. Jongeren met een beperking die vanaf 2012 voor het eerst gekeurd worden vallen onder deze nieuwe regeling. De Wajong blijft wel toegankelijk voor jongeren die op grond van deze eerste keuring als volledig en duurzaam arbeidsongeschikt beoordeeld worden. Veel zaken rondom de nieuwe Eén Regeling zijn mij en anderen onduidelijk en wat ons betreft niet zomaar ‘akkoord’. Tijd voor een vijftal kritische vragen aan de politici.
Het kabinet wil initiatieven ondersteunen die meerwaarde kunnen opleveren voor van werk-naar-werk transitiesop de arbeidsmarkt, waarbij een werkgever of (organisaties van) werkgevers in een regio of sector de toeleiding naar werk bij een andere werkgever ter hand nemen. Het kabinet start daarom een experiment waarmee tijdelijk financiële ondersteuning wordt gegeven aan projecten van (samenwerkende) werkgevers in regio’s en sectoren. CrossOver projectleider Dorien Verhoeven schetst een aantal eerste gedachten over deze projecten en mogelijke voor- en nadelen.
Even een minicursus Spaans: ‘Yo, también’ betekent: ‘ik ook’.
‘Yo, también’ is ook de titel van een hartveroverende speelfilm. Het was de verrassende hit van het filmfestival in Rotterdam, dit jaar. Een opmerkelijk verhaal, meeslepend verteld en gespeeld.
Daniel, begin 30, laat zich hier niet beperken door zijn Down syndroom. Gestimuleerd door zijn ouders, voltooit hij zelfs een universitaire opleiding, uniek in Europa.
CrossOver wil dat zoveel mogelijk jongeren met een functiebeperking economisch zelfstandig worden en hun plaats in de maatschappij vinden. Maar daarvoor is een cultuuromslag nodig bij alle doelgroepen die betrokken zijn bij dit proces. CrossOver kent ze en ondersteunt ze …
