CrossOver vroeg enkele jongeren met een beperking naar de werelden waarmee zij te maken hebben. Bekijk de website alle spelers in beeld voor een volledig overzicht. Marnix Brockmeier studeerde Informatiemanagement en liep stage bij Publicis Consultant/Van Sluis in Amsterdam. Hij zit in een rolstoel. Marnix heeft het idee dat de wereld van de zorg los staat van de werelden van onderwijs en arbeid. “In de zorg ben ik nooit in aanraking gekomen met andere werelden. Op school werd ik wel gestimuleerd om na te denken over werk, en op het hbo moesten we verschillende stages doen.”
Door Nico Blok, projectleider bij Kenniscentrum CrossOver
Na veel aandacht vanuit diverse media was zondag 13 maart dan eindelijk de eerste uitzending van dit ‘reality-programma’. ‘Beauty’ Marilou werd gekoppeld aan ‘beast’ Erwin. Wat viel mij op?
Als eerste zie je als kijker toch de naam van het programma (Beauty & the Beast), welke op zichzelf al een stigmatiserend karakter heeft. Ook de snelle muziek in de introductie, het flitsende voice-over commentaar en de ontroerende muziekjes bij de stille en emotionele momenten, die de kijkers toch vooral van ‘amusment’ moeten voorzien, geven het programma een wat commerciële lading mee.
CrossOver vroeg enkele jongeren met een beperking naar de werelden waarmee zij te maken hebben. Bekijk de website alle spelers in beeld voor een volledig overzicht.
Marieke de Koning is spastisch en gebruikt vaak een rolstoel. Ze werkt bij kenniscentrum CrossOver.
In feite komt het erop neer dat Marieke een ‘pesthekel’ heeft aan instanties die haar leven willen bepalen, de regie willen overnemen. “Dat werkt gewoon niet. Je moet zelf de regisseur zijn. Daarbij zou het fijn zijn als de verschillende werelden rekening hielden met omgevingsfactoren. Hogescholen bijvoorbeeld houden zich alleen bezig met zaken die direct met de studie te maken hebben. Maar ze kunnen er veel profijt van hebben als ze als ze zich inspannen voor goede randvoorwaarden als wonen en zorg. Wanneer die goed zijn heeft dat vaak juist een positieve invloed op de studie.” Meer lezen… »
Hans (20) kampt met psychische problemen. Hij deed Havo eindexamen, maar zakte helaas voor twee vakken. Door opname in een kliniek gingen de herexamens aan hem voorbij, en hij verliet de school zonder diploma . Inmiddels woont Hans begeleid zelfstandig en het gaat weer de goede kant op. Zijn begeleiders raden hem zelfs aan om alsnog die laatste vakken te halen via het volwassenenonderwijs bij het ROC. Zelfstandig wonen kost natuurlijk geld. Hans klopt daarom vol goede moed bij de gemeente aan. Maar dan…
Een jongere die niet in aanmerking komt voor de Wajong, maar toch ondersteuning nodig heeft om werk te vinden, kan een beroep doen op de Wet Investeren in Jongeren (WIJ). Deze wet verplicht gemeenten om met behulp van een werkleeraanbod te investeren in een duurzame participatie van jongeren.
De ambtenaar aan het WIJ-loket wijst de aanvraag van Hans echter af. Een jongere heeft volgens de wet namelijk geen recht op een werkleeraanbod als deze ‘uit ’s Rijks kas bekostigd onderwijs volgt’. Dit in verband met het recht op studiefinanciering. Aangezien Hans zich aan wil melden bij een door het Rijk gefinancierde onderwijsinstelling, het ROC, concludeert de ambtenaar dus dat hij niet in aanmerking komt voor een WIJ-leerwerktraject. Een flinke tegenvaller voor Hans. Zonder werkleertraject krijgt hij geen inkomensondersteuning en kan hij wellicht niet langer begeleid zelfstandig blijven wonen.
Maar is deze afwijzing wel terecht? Hans wil voor de twee deelcertificaten ondersteunende lessen volgen in het deeltijd volwassenenonderwijs. Hij is dan een zogenoemde tweede-kans-leerling, en dat is zonder recht op studiefinanciering. Het Rijk financiert het ROC, maar het onderwijs aan Hans niet. Hij heeft dus WEL recht op een werkleeraanbod op basis van de WIJ.
Omdat Hans niet fulltime bezig zal zijn met het halen van de laatste vakken, zou de gemeente in het werkleeraanbod activiteiten kunnen aanbieden waarmee Hans straks makkelijker een goede plek op de arbeidsmarkt kan vinden. Bijvoorbeeld een werkervaringsplek.
Om te voorkomen dat jongeren als Hans ten onrechte bij het WIJ-loket worden geweigerd, adviseert CrossOver in haar nieuwe bots 17 om een verduidelijkende in de WIJ op te nemen. Nieuwsgierig? Bots 17 – en de andere botsen - zijn te vinden op kcco.nl
CrossOver vroeg enkele jongeren met een beperking naar de werelden waarmee zij te maken hebben. Bekijk de website alle spelers in beeld voor een volledig overzicht.
Sander heeft het idee dat de werelden van zorg, onderwijs en arbeid onderling geheel los staan van elkaar. “Ik heb geen samenwerking gezien. Ik zeg altijd; Je bent zelf verantwoordelijk en zoekt je weg door die werelden heen.”
Wereld van zorg
In de wereld van zorg heeft Sander het gevoel zo ongeveer iedereen gezien te hebben. Dat kwam met name door een trage diagnosestelling. Vanaf zijn zestiende kwam hij via zijn huisarts terecht bij de ene na de andere specialist. Totdat in 2009 eindelijk de juiste diagnose werd gesteld; Multiple Sclerose, oftwel MS. Door zijn beperking kwam Sander ook in aanraking met andere spelers in de wereld van zorg. Zo werd hij gevraagd voor het bestuur van de Multiple Sclerose Vereniging Nederland regio Twente. Meer lezen… »
De vijftienjarige Jeanne heeft last van extreme stemmingswisselingen. Soms is ze héél blij, dan weer heel somber. Haar psychiater schrijft lithium voor. Maar dat wil ze niet, daar word je dik van.
Voor een grote groep kinderen met een stoornis als autisme of ADHD, dreigt maatschappelijke uitsluiting. In het slechtste geval kan het leiden tot een Wajong-uitkering.” Dat concludeert hoogleraar opvoedkunde Jo Hermanns in Schepper & Co aan tafel. Het moet anders vindt hij. “Kinderen met een gedragsstoornis kunnen best in gewone klassen zitten.”
In het Amsterdamse Magna Plaza organiseerde BNN donderdagmiddag een flashmob. In het kader van het programma ‘Je zal het maar hebben’ stonden kandidaten letterlijk stil bij hun aandoeningen.
Door Neeltje Huvenaars, projectleider bij Raad en Respons.
Afgelopen week overleed mijn tante Barbara. In mijn werk gebruikte ik haar vaak als voorbeeld. Barbara was namelijk iemand met ernstige beperkingen. Ze was spastisch en had een verstandelijke beperking. Ook was ze al jaren rolstoelgebonden. Barbara kon niet praten, maar met haar lichaamstaal kon ze wel degelijk communiceren. Een grote glimlach als iets haar beviel, een vinnig neeschudden als dat niet zo was. Barbara is 50 jaar geworden. Een longontsteking werd haar fataal.
De 11-jarige Anne is een prachtig meisje. Een meisje waar je naar blijft kijken. En hoe langer je kijkt, hoe beter je ziet dat ze last van ‘tics’ heeft. Anne heeft Gilles de la Tourette. Daardoor doet haar lichaam soms dingen die ze niet wil, bijvoorbeeld zomaar een rondje draaien, of overal even aan likken. Anne heeft het soms moeilijk met haar afwijking, vooral op school. Ze is bang dat ze gepest wordt of uitgelachen. Daarom probeert Anne haar tics in te houden, maar dat valt niet mee. Het liefst ‘vliegt’ ze door het leven, want dan zie je niks en is ze op haar best. In de jeugddocumentaire ANNE VLIEGT zien we hoe Anne met haar tics leeft. Tics die ze uiteindelijk toch ook niet kwijt wil…
Anne Vliegt is te zien tijdens het Internationale Documentaire Film Festival Amsterdam (IDFA). Op 12 december zal de documentaire worden uitgezonden op Nederland 3.
CrossOver wil dat zoveel mogelijk jongeren met een functiebeperking economisch zelfstandig worden en hun plaats in de maatschappij vinden. Maar daarvoor is een cultuuromslag nodig bij alle doelgroepen die betrokken zijn bij dit proces. CrossOver kent ze en ondersteunt ze…
