Het zal je maar gebeuren. Krijg je loonsverhoging, hou je minder geld over. Staaltje van regelgeving in ons toch al zo dichtberegelde land. Waarbij de spelregels niet altijd gunstig uitwerken, en zelfs een voordeelregel nadelig uit kan pakken. Lees de bijdrage van Marieke de Koning. Loonsverhoging? Mooi niet dus!
Als projectleider bij CrossOver kreeg ik net als iedereen onder dezelfde CAO, in juni een loonsverhoging. Yes, dacht ik, toch altijd lekker om er wat extra geld bij te krijgen. Omdat ik naast het salaris nog een gedeeltelijke Wajonguitkering ontvang van het UWV gaf ik deze loonsverhoging netjes door, om problemen te voorkomen. Na een paar weken kreeg ik een brief van het UWV. Tot mijn verbazing stond daarin dat mijn uitkering verlaagd zou worden. Nou, maar even bellen dan om te vragen hoe het precies zit.
Na een gesprekje met het callcentrum, kreeg ik de belofte dat ze me binnen 24 uur terug zouden bellen. En, ja hoor dezelfde dag kreeg ik een telefoontje van het UWV. Wat bleek: door de loonsverhoging was ik in een andere categorie voor arbeidsongeschiktheid terecht gekomen. Ik zat voor de loonsverhoging al op het randje, en door de loonsverhoging was ik de grens gepasseerd. Maar hoe kan dat toch? Het is een CAO-loonsverhoging, die moet toch in je manmaatberoep doorberekend worden? Nee, was het antwoord: de manmaatberoepen worden door het CBS geïndexeerd, deze indexering heeft niets te maken met de CAO-afspraken.
Hoewel ik het niet gevraagd heb,denk ik dat de indexering van deze bedragen gelijk loopt met die van de uitkeringen. Die zijn in de meeste gevallen lager dan de verhogingen die in de verschillende CAO’s worden afgesproken. Pech hebben dus: het resultaat van deze loonsverhoging is voor mij: min 40 euro netto. En dan zeggen ze dat werken altijd loont daar in Den Haag! In dit geval dus niet. Een voordeel heeft het wel: Ze moeten mijn loon nu wel erg verhogen, wil ik weer hetzelfde probleem krijgen.
:
16 augustus 2010 om 15:13
Werken loont bij mijn zoon ook niet.
Mijn zoon van 25 jaar met een wajong uitkering (80-100%) werkt sinds 2004 27½ uur per week met een loonwaarde van 30% in een regulier bedrijf. Omdat hij ging werken werd zijn wajong zoveel gekort dat zijn inkomen minder was als toen hij niet werkte, daarom werd de Breman regeling toegepast.
Volgens het UWV had hij in juni 2008 geen recht meer op deze regeling en werd zijn inkomen weer minder dan de volledige wajong. In overleg met het UWV werd zijn wajong toen aangevuld met een toeslag maar na twee jaar wordt een gedeelte van het inkomen uit arbeid niet meer vrijgelaten, mijn zoon heeft nu weer een inkomen dat minder is dan de volledige wajong. Het UWV zegt dat ze zich aan de wet en regelgeving moeten houden.
Er wordt gezegd werken moet lonen, mijn zoon werkt 27½ uur per week naar vermogen maar zijn inkomen is gekort met 105 euro netto per maand.
Hij had in 2004 een WSW indicatie maar door de lange wachtlijst was er de eerste jaren nog geen vooruitzicht voor een baan via de WSW. Hij wilde niet nog jaren thuis zitten en daarom hebben wij het UWV gevraagd om een jobcoach die samen met mijn zoon ging zoeken naar een baan in een regulier bedrijf. Hij heeft al zes jaar geen fijne werkplek maar werd wel per direct van de wachtlijst van de WSW gehaald. Wij wisten toen niet dat het financieel gunstiger was om via de WSW te werken.
-Als iemand bij de WSW minder per uur presteert krijgt hij over de gewerkte uren wel het volledige loon, onze zoon krijgt dit niet.
-Via de WSW kun je wel pensioenrechten opbouwen, onze zoon kan dit niet
-Een wajonger via de WSW kan levenslang terugvallen op de oude wajong als hij niet meer kan werken, onze zoon werd na vijf jaar werken terug gezet op een wajong van 65 tot 80%
Het klopt toch niet dat er verschil is om met een wajong te werken via de WSW of in een regulier bedrijf?
19 augustus 2010 om 20:25
Wat ik niet snap is waarom de inkomsten niet 1 op 1 verrekend worden met de uitkering?
Waarom is de hoogte van het salaris (mede) bepalend voor de mate van arbeids(on)geschiktheid? Heb ik dat goed begrepen? Vind dat echt zo raar.
En hoe arbeids(on)geschiktheid dan wel te bepalen? Lijkt mij door de hoeveelheid die je kunt werken in een baan die bij je lichaam past. En er zijn genoeg mogelijkheden voor sommige mensen, vind ik, soms met wat aanpassingen. Als ik normaal zou werken dan hou ik het geen paar uur vol. Maar met een aangepaste werkplek gaat het prima.
Daarbij valt het me op dat dit soort zaken vaker gebeuren. Misschien dat betere voorlichting vooraf problemen zou voorkomen?
In mijn ervaring is het met enige regelmatig zeer moeilijk om duidelijke informatie bij het UWV op te vragen.
@Mevrouw Janssens
Ik vond het echt schokkend om u verhaal te lezen. Alleen vanwege drie letters. De onrechtvaardigheid ervan. Ik hoop dat het in de toekomst beter gaat.
20 augustus 2010 om 10:08
De hoogte van het salaris is niet bepalend voor de mate van arbeidsongeschiktheid.
Als je met een wajonguitkering vijf jaar aaneengesloten gewerkt hebt wordt arbeid die je verricht beschouwd als algemeen geaccepteerde arbeid, zodat de mate van arbeidsongeschiktheid wordt aangepast.
Het UWV leest dan het dossier er komt geen arbeidsdeskundige kijken op het werk en onze zoon is niet onderzocht door een keuringsarts. Met een brief wordt je mede gedeeld dat je arbeidsongeschiktheid nog maar 65 tot 80% is. Als mijn zoon niet meer kan werken moet hij weer opnieuw gekeurd worden, terwijl als je met een wajong via de WSW werkt kun je levenslang terug in de volledige wajong als je niet meer kunt werken.
Als ik het UWV bel wordt er gezegd “Uw zoon is een uitzonderings geval maar wij moeten ons aan de wet en regelgeving houden.”
23 augustus 2010 om 16:08
Beste Annie,
ik zit in een vergelijkbare situatie. Ik ben 80-100% arbeidsongeschikt. Ben ZZP’er met een tekstbureau.
In 2008 heb ik 20,38% van mijn maatmanloon verdient. Dat is dus 0,38% te veel, in euro’s €24,47. Daardoor word ik in 2008 met terugwerkende kracht in de categorie 65-80% ingedeeld en moet ik over 2008 ca. €6600,00 terug betalen. Mijn winst in 2008 was €7016,00.
Ik moet dus bijna mijn hele winst over 2008 aan het uwv afdragen. Daar gaat je motivatie, je gevoel van eigenwaarde en je stabiliteit!
Inmiddels heb ik een bezwaarschrift ingediend bij het UWV, o.a. op basis van de beginselen van behoorlijk bestuur en de hardheidsclausule (google maar eens, ook op redelijkheid en billijkheid).
Dat bezwaarschrift is vandaag de deur uitgegaan, dus voorlopig is het duimen.
Over deze ‘arbeidsongeschiktheidsval’ ga ik nu ook een brief naar een van de leden voor de commissie van zorg en welzijn van de tweede kamer sturen. Met dank aan Gooitzen, die me op die mogelijkheid wees.
Het zou toch niet zo mogen zijn dat een kleine overschrijding van de arbeidsongeschiktheidsgrens leidt tot torenhoge bedragen die moeten worden terugbetaald en die in geen verhouding staan tot de overschrijding!
Marlies
25 augustus 2010 om 09:55
Beste Marlies,
Het motiveert inderdaad niet om te werken als je bijna al je winst moet terug betalen.
Ook ik heb namens mijn zoon een bezwaarschrift ingediend bij het UWV, deze is ongegrond verklaard. Volgens het UWV zijn ze gebonden aan de wet en regelgeving.
Zelf heb ik een brief gestuurd naar de Kamercommissie van sociale zaken over de situatie van mijn zoon.
Dus maar even afwachten of ik antwoord krijg.
Veel succes
Anny
25 augustus 2010 om 10:04
Hallo Anny,
Wat vervelend dat je bezwaar ongegrond is verklaard.
Ik heb het in mijn bezwaarschrift vooral gegooid op behoorlijk bestuur en de hardheidsclausule. Wet en regelgeving moet namelijk ook getoetst worden aan redelijkheid en billijkheid. Als de gevolgen van het uitvoeren van een wet of regelgeving niet redelijk en billijk is, hoeft het/hij niet toegepast te worden.
Ik ben heel benieuwd wat de reactie zal zijn.
Jij ook succes!
Marlies
10 februari 2011 om 14:16
@Marlies: al reactie van het UWV?
Ik ben zelf op het moment ook aan het stoeien met het UWV over percentages en vaststellen maatmanloon (frustrerend), en ben wel erg benieuwd of je verhaal al een staart heeft…