Ik ben een Wajonger van 24 die voor 80-100% is afgekeurd vanwege een gegeneraliseerde angststoornis (oftewel overmatige bezorgdheid, grote mate van onzekerheid, vaak een gevoel van dreigend onheil en paniekaanvallen, alles met bijbehorende geestelijke en lichamelijke “ongemakken” (zacht uitgedrukt) als duizeligheid, trillen, slap gevoel, apathie, bleek zien, hyperventilatie, energie vretend, dus vaak moe en ook gefrustreerd, omdat ik qua verstand niet zou weten waar ik me druk om zou moeten maken, het is puur het gevoel…

Echter sinds ik goed ben ingesteld op medicatie (antidepressiva),
ben ik er voor 80-90% vanaf. alleen weet ik niet wat er gaat gebeuren als ik de medicatie zou afbouwen. Wat dat betreft weet je qua geestelijke beperking ook niet waar je aan toe bent, soms heb je het gevoel dat je door diagnoses en speciale hulp hier en daar echt ziek bent, en dat je er altijd wel last van zult blijven houden, in tegenstelling tot bijvoorbeeld een spastische arm, die altijd het zelfde zal blijven. Maar misschien pieker ik er ook wel teveel over.

Wat dat betreft zijn mij hersens tegelijkertijd een vloek en een zegen, omdat ik voor de rest 100% gezond en “normaal” ben, mijn IQ professioneel is getest op 120, en ik de Havo heb afgemaakt. Verder heb ik nog een opleiding ICT gedaan, maar na 3 jaar theorie (waarbij ik soms met hartkloppingen en duizeligheid terug naar huis moest op een schooldag), ging het uiteindelijk fout tijdens de stage in 2007 en ben ik 2 weken voor het diploma overspannen geraakt. Dat is eeuwig zonde, ondanks dat het werkweken waren van 40 uur, en een enkele reis 55 minuten bedroeg (fiets en trein). Ik heb daarna ruim 2 jaar thuisgezeten, waarbij ik vaak amper de supermarkt in durfde, laat staan dat ik aan werken durfde te denken. Met die medicatie merk ik echt een dag en nacht verschil, en daarom zit ik nu ook bij een re-integratiebureau. Daarmee ben ik dus naar de Wajong banenmarkt in Enschede heen geweest. Ik moet eerlijk zijn dat het meer leek dan het voorstelde. er hingen spandoeken met teksten als “wie geeft mij de kans om te laten zien wat ik kan”, maar de vacatures waren erg karig en van het niveau ’6 jaar basisschool en 2 jaar VMBO’. Wel heb ik van mijn werkbegeleidster gehoord dat er een half jaar terug nog geen enkele vacature was, en dat er een stijgende lijn in zit. en ik kan me ook wel voorstellen dat werkgevers voorzichtig zijn wat betreft de baantjes, aangezien de meerderheid van de Wajongers een verstandelijke beperking hebben, en daarmee gepaard een laag niveau. Dat merk ik ook wel aan collega’s bij het re-integratie bureau. Ook was ik daar puur ter oriëntatie, omdat ik nog maar enkele weken bij het re-integratie bureau loop. ik zocht vooral wat in de ICT, maar veel werk is daar nu niet in te vinden, tenzij je hoog-HBO-opgeleid bent. Voor het re-integratie bureau heb ik ook een paar maanden vrijwilligerswerk gedaan bij een computerwinkel, met name laptops en computers repareren. Maar een baantje zat er niet in, want 5 van de 8 medewerkers zijn stagiaires, en die kosten immers haast niks. Zelfs van reiskosten vergoeding wou de baas niks weten, dus er moest eigenlijk geld bij. Daarom zoek ik nu ook naar iets anders, desnoods in een andere (aanverwante) branche. Ook maakt het me niks uit als ik op een wat lager niveau moet beginnen, met carrière uitzicht. Maar waar dat dan moet zijn, welke exacte (technische) branche en welk soort werkzaamheden, dat weet ik dus nog niet. Eigenlijk weet ik alleen wel heel goed wat ik niet wil (o.a. hulpverlening en horeca (te druk). Wat ik ook merk in vacatures in het algemeen is dat ze vaak nogal moeilijke eisen aan je stellen. Het klinkt altijd in elk geval als heel wat. Daar wordt je ook niet zekerder op. Bij de Wajong banenmarkt viel dat echter nog wel mee. misschien heb ik er wel een ding van geleerd, dat het niet onverstandig zou zijn om alsnog even door te leren, of op zoek te gaan naar een leer-werk omgeving.
Al met al is het nog niet makkelijk om de (waarschijnlijk) juiste keus te maken. enerzijds is een laag niveau zonde van het talent, omdat er wellicht veel meer in mij zit. Aan de andere kant, je wilt ook een keer beginnen. Thuis zitten is ook drie keer niks.

Iedereen weet nu toch onderhand wel dat SERVICE binnen het UWV een verboden woord is.
Niet alleen werkgevers maar ook alle anderen lopen tegen een muur aan.

Onbenullen die je telefonisch van dienst moeten zijn beloven dat iemand je binnen 24 uur terugbelt.
Alleen jammer dat medewerkers van het UWV geen klok kunnen kijken en dat wanneer je geluk hebt je echt ooit wel een keer wordt terug gebeld.

Ieder plan/idee dat je hebt om mensen aan het werk te helpen word vakkundig de grond in geboord, wajongers die voor zichzelf willen beginnen wordt het op alle mogelijke manieren zo moeilijk gemaakt dat dat ook geen optie is.

Kortom een tip:
ontvang lekker je uitkering ga nergens achter aan als je denkt dat je ergens recht op hebt direct een advocaat inschakelen .
Tip voor bedrijven die iets willen met gehandicapten, gewoon zelf doen en daarna lekker op je gemak de 500.000 a4 tjes invullen die nodig zijn om een Wajonger met subsidie aan te nemen