Weblog van Kenniscentrum CrossOver » Onderwijs Archief – Weblog van Kenniscentrum CrossOver

Geloof in jezelf: terugkijkend op een geslaagde Reünie

Redactie — Mon, 07 Jun 2010 13:25:05 +0000

Marieke de Koning, ervaringsdeskundige als student met functiebeperking, bezocht de Reünie op de Supportbeurs. Een event op de beurs, georganiseerd door CrossOver, waarbij bezoekers terugblikken op hun schoolperiode en hun ervaringen van toen met elkaar delen.

Zeg nou zelf, als je aan een reünie denkt, is de Supportbeurs niet de eerste plaats die in je op komt. Toch vond er op deze beurs wel degelijk een reünie plaats. Een hele speciale reünie wel te verstaan. De deelnemers zaten niet bij elkaar op school, ze hebben iets anders met elkaar gemeen. Namelijk dat ze allemaal een beperking hebben. Ze delen elkaars ervaringen, want naar school gaan met een beperking is best een uitdaging.

Plannen
Natuurlijk is het best spannend om je ervaringen met anderen te delen, vooral als je net als ik niet alleen maar positieve ervaringen hebt. Ik vond dat iedereen erg open was over zijn ervaringen. Wat me vooral is bijgebleven, is dat als je positief blijft en in jezelf gelooft, heel veel kunt bereiken. Al moet je daar vaak net wat meer moeite voor doen dan iemand anders. Het vraagt nogal wat planning om alles op elkaar af te stemmen, zodat alles goed loopt.

Verkeerde inschatting
Ook blijkt dat docenten en leerlingen op school de mogelijkheden van iemand met een beperking vaak lager inschatten dan hun werkelijke mogelijkheden. Ook tijdens sollicitatieprocedures heb ik meegemaakt dat het bedrijf niet geloofde dat ik mijn diploma echt gehaald had. Dat wil zeggen met dezelfde eindtermen als mijn medestudenten. Volgens hen had ik de capaciteiten niet in huis. Toch wel moeilijk in te schatten binnen vijf minuten lijkt mij.

Anders in Nieuw Zeeland
Inspirerend was ook het verhaal van Thomas over zijn puberruil met iemand uit Nieuw Zeeland. Hij merkte dat hij daar minder werd aangestaard dan hier in Nederland. Volgens mij zeggen bovenstaande ervaringen wel iets over de manier waarop we in Nederland tegen mensen met een beperking aankijken .

Niet bij de pakken neer zitten
Er is nog veel werk aan de winkel voordat iemands handicap niet meer als een beperking of belemmering wordt ervaren om zonder grote problemen een passende opleiding te volgen en daarna aan het werk te komen. Maar dat is geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Als je in jezelf gelooft kun je vaak meer bereiken dan je denkt. Dat is me tijdens deze reünie wel duidelijk geworden.

Uitzending gemist tip: Sam

Redactie — Tue, 27 Apr 2010 10:36:29 +0000

Negentien jaar volgde Ria Bremer het zwaar gehandicapte jongetje Sam, doof en blind door een spierziekte. Een film over de worsteling van zijn ouders, het dilemma van de dokters en de levenslust van Sam.

Ria Bremer ontmoet Sam voor het eerst in 1992, voor het AVRO-programma Vinger aan de Pols. Zijn levensverwachting is dan minder dan een jaar. Bij het maken van de film was het uitgangspunt negentien jaar geleden: het volgen van de beslismomenten in een leven dat nog maar een paar maanden kon duren, volgens de artsen. Maar Sam is er nog steeds en zijn vreugde wint het nog steeds van zijn verdriet. Een leven dat blijft verbazen. In de afgelopen jaren zijn de vele gesprekken met de ouders en het behandelend team vastgelegd. Er werd gesproken over zinloos medisch handelen. Zinloos omdat een leven geen kwaliteit meer zou kennen, wanneer je niet meer kunt horen, niet meer kunt zien en niet meer zelf kunt ademhalen.

Maar het leven van Sam ging verder, ondanks die criteria. Er wordt een speciaal hand/wang alfabet voor hem ontwikkeld, hij behaalt diploma’s, hij krijgt zijn eigen appartement met verzorging, hij studeert. Hij reist de wereld rond en wil nu rechten studeren. De documentaire geeft een beeld van een leven dat geleefd wordt tegen alle verdrukking in… Het leven van Sam ging vanaf zijn vijfde bergafwaarts.

Documentaire van Ria Bremer, Doret van der Sloot.

Meer informatie: www.avro.nl/sam

Hoe zit het met de context?

Redactie — Fri, 23 Apr 2010 14:24:36 +0000

In grote lijnen hebben ze de juiste problemen te pakken in het rapport van de commissie Maatstaf: ‘Meer Mogelijk maken, studeren met een functiebeperking in het hoger onderwijs.’ Maar het probleem blijft ‘m zitten in de context. Ook buiten de onderwijsinstellingen zijn elementen die van invloed zijn op succesvol studeren van jongeren met een functiebeperking. En dat kan en moet anders. Marieke de Koning, zelf ervaringsdeskundige als student met functiebeperking in het Hoger Onderwijs en werkzaam bij CrossOver, deelt haar ervaringen in drie delen. Vandaag deel 1.

Ondersteuning bij planning en organisatie

De commissie Maatstaf beschrijft dat veel studenten met een functiebeperking in meer of mindere mate hulp en ondersteuning nodig hebben bij het plannen en organiseren van hun studie. Ik vraag me af in hoeverre een instelling voor onderwijs dit allemaal kan overzien, en hier voldoende ondersteuning kan bieden. Gedeeltelijk gebaseerd op mijn eigen ervaring klopt het dat je meer dingen te regelen en te doen hebt door je beperking. Denk bijvoorbeeld aan therapieën en behandelingen. Daarnaast kosten de activiteiten naast je studie vaak ook extra tijd en energie. Je moet dus niet alleen je studieactiviteiten plannen, maar ook alle andere activiteiten.

Flexibiliteit

In het advies wordt meer flexibiliteit gevraagd van onderwijsinstellingen. Dat is een goed advies, maar er is nog steeds te weinig aandacht voor de context. Eén van de redenen die genoemd wordt is de afhankelijkheid van speciaal vervoer. Deze flexibiliteit is fijn, want als je bijvoorbeeld later aankomt voor je tentamen doordat je taxi te laat is, hoef je geen herkansing te maken. Maar in mijn ogen zou het beter zijn als taxibedrijven zich aan de afspraken houden en je gewoon op tijd bij je tentamen afleveren!

Volgende week in deel 2 meer adviezen van de commissie en commentaar van Marieke.
Meedisscusieren over dit onderwerp? Word lid van de LinkedIngroep: CrossOver.

Op rolletjes naar een bachelortitel

Redactie — Mon, 30 Mar 2009 07:00:04 +0000

Dat was de kop waarmee de Gelderlander van 3 maart j.l. opende. Afgelopen maand heeft Niek Postema zijn bachelortitel mogen ophalen aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN). Niek volgde daar de opleiding communicatie. Welke weg heeft hij, met zijn functiebeperking afgelegd, van student tot communicatieadviseur en ondernemer? Niek Postema doet zijn verhaal…

Vanaf mijn geboorte heb ik een progressieve spierziekte, maar dit heeft mij nooit belet “gewoon” mee te doen. Ik heb altijd op het regulier onderwijs gezeten. Mijn ouders hebben hier destijds bewust voor gekozen. Hier ben ik nog altijd heel content mee. Ik kijk nooit naar de dingen die ik niet kan, maar juist naar de mogelijkheden en kansen die er liggen.

Student Communicatie aan de HAN

Nadat ik mijn HAVO diploma had gehaald, ben ik communicatie gaan studeren aan de HAN. Ik heb altijd goede medewerking gehad, van zowel mijn groepsgenoten als de school. De school heeft de voorwaarden geschept voor het kunnen volgen van de lessen en mijn groepsgenoten hebben mij altijd erg goed geholpen. Daarnaast ben ik een open persoon die makkelijk met mensen in contact treed. Hier heb ik veel baat bij gehad. Er waren op school veel dingen mogelijk, alleen moet je wel zelf aangeven wat. Ook moet je assertief zijn en zelf dingen regelen. Dit vond ik nooit erg om te doen.

Communicatieadviseur bij PPC

Na vier jaar gestudeerd te hebben, ben ik nu begonnen met werken communicatie adviseur. Ik werk bij het ICT bureau PPC in Nijmegen. Daar verzorg ik de interne en externe communicatie. PPC is een toegankelijke organisatie die mij alle mogelijkheden biedt om mijzelf verder te ontwikkelen. Naast de reguliere werkzaamheden van een communicatie adviseur, gebruik ik bij PPC mijn handicap op een positieve manier. Ik zet mij onder andere in voor de Toegankelijkheids-module Openbaar Voor Elkaar. Dit is een module die toegankelijkheid van de Nederlandse samenleving inzichtelijk maakt. Erg leuk en interessant om hier mee bezig te zijn. Ben je nieuwsgierig geworden? Kijk dan op www.openbaarvoorelkaar.nl. Openbaar Voor Elkaar wordt het toegankelijkheids-portaal van Nederland.

Ondernemer brengt vraag en aanbod bij elkaar

Hiernaast ben ik mijn eigen bedrijf begonnen. Samen met een goede vriend heb ik ABO opgezet. ABO staat voor Activerende en Begeleidende Ondersteuning. Het is een bureau voor kinderen en jongeren die om wat voor reden dan ook extra ondersteuning nodig hebben. Voor het bieden van deze ondersteuning zetten wij studenten in. Wij beogen hierbij dat de leeftijdsverschillen tussen de studenten en de te begeleiden jongeren niet groot zijn, zo proberen wij een goede basis te leggen voor een gezonde wisselwerking, waarbij de jongeren goede begeleiding genieten en de studenten belangrijke beroepservaring opdoen. Meer informatie over dit unieke concept? Surf dan naar pgbondersteuning.nl

CrossOver wil graag weten hoe jouw studie verloopt. Laat het horen in de reacties!

‘Onderwijs in Nederland moet beter’

Niels Schuddeboom — Tue, 06 Jan 2009 09:57:03 +0000

Op 3 oktober 2008 ging Marjolein Buis voor de Nationale Jeugdraad naar de VN om te praten over kinderrechten in Nederland. Er is toen ook gesproken over het onderwijs aan kinderen en jongeren met een handicap. Wat vertelde Marjolein aan het kinderrechtencomité en bij terugkomst aan minister Rouvoet voor Jeugd en Gezin?

“In Nederland heb je vaak niet dezelfde kansen op school als jongeren zonder beperking. De mytylschool is vaak beter aangepast dan een reguliere school, maar het halen van een volledige HAVO of VWO diploma is vaak niet mogelijk omdat scholen niet verder gaan dan VMBO, ook al kun je soms wel deelcertificaten halen. Als je dus de capaciteiten hebt om HAVO of VWO te kunnen doen, sta je dus voor de moeilijke keuze om ofwel onder je niveau te gaan leren op het speciaal onderwijs, of je gaat naar het reguliere onderwijs.” Dat gaat vaak goed, maar er zijn ook veel problemen: “Als je maar weinig energie hebt en maar 6 uur per week naar school kunt, mis je teveel lessen om zelfstandig door de stof heen te kunnen komen.” Ook contact hebben met medeleerlingen is in zo’n situatie heel lastig: “Je bent een paar uur op school en dan weer eens een paar weken afwezig. Iedereen gaat zich dan al gauw afvragen: ‘wie is nou eigenlijk die vreemde vogel die daar in de klas zit?’ Daar doet geen rugzakje wat aan. Om nog maar te zwijgen van de ellende als je in een elektrische rolstoel zit en het gebouw niet toegankelijk is, je met bed en al je lessen wilt volgen of je braille boeken niet op tijd worden geleverd..” Marjolein maakt duidelijk dat het niet goed gaat: “Ik ken jongeren die naar het VMBO op de mythylschool zijn gegaan, terwijl ze HAVO advies hadden meegekregen van de basisschool. Ik ken jongeren die van het Gymnasium zijn afgezakt naar de HAVO, omdat ze te veel lessen misten en dit vanuit de school niet gecompenseerd kon worden. “ Er is een uitweg voor sommige jongeren: de Monnikskap is Nijmegen waar je de laatste 3 jaar van HAVO- VWO aangepast kunt volgen. De voorwaarde is dan wel dat door de onderbouw bent gekomen. “En als je in Groningen of Maastricht woont moet je ook nog eens in een instelling bij je school gaan wonen omdat het niet te bereizen is.” Doodzonde vindt Marjolein: “Juist als je een zware lichamelijke beperking hebt kan het zinvol zijn om een HBO of universitaire opleiding te volgen. Maar dan moet je wel succesvol je middelbare school kunnen doorlopen. Marjolein doet een dringende oproep aan de regering: “Veel jongeren laten zien dat het kan, een diploma halen. Maar er zijn ook veel mensen die terugvallen of het helemaal niet redden. Daar moet de overheid wat aan doen!”

Ik vraag me ondertussen af of het onderwijs ooit echt goed toegankelijk zal worden.