Vanuit UWV en SZW zijn veel instrumenten om dit mogelijk te maken. Al deze regelingen starten echter alleen bij de kandidaat (of zo je wilt uitkeringsgerechtigde) en niet bij de werkgever die de banen heeft.

Geen gehoor
In mijn ervaring is er bereidheid bij werkgevers, zelfs in de huidige turbulente economische situatie. Maar dan moet het een werkgever wel makkelijk gemaakt worden. Te vaak heb ik werkgevers gesproken die geen gehoor kregen bij het UWV of de verkeerde kandidaten aangeboden kregen via een re-integratiebureau. In de dienstverlening krijg je 1 kans en die moet je met beide handen aanpakken. Hier is veel te leren van bestaande uitzend- en werving/selectiebureau’s. Zij doen dit al jaren zeer succesvol.

De werkwijze is eenvoudig. Een werkgever overtuigen van de mogelijkheden, kansen en soms ook voordelen van deze voor hen onbekende groep. Bekijken waar behoefte aan arbeidskrachten ligt en dit in het licht van de mogelijkheden van wajongers beschouwen. Op basis van de beschikbare functies ga je vervolgens bekijken welke wajongers passen op de functie en de organisatie.

Vraaggericht
In het huidige systeem heeft iedereen recht op re-integratie en begeleiding met als doel werk. We kunnen wel concluderen dat met 23% succesvolle plaatsingen dit systeem niet goed genoeg is. Ik geloof erin dat de beschikbare middelen beter gebruikt kunnen worden door vraaggericht te werken. Maar zijn we dan ook bereid om te accepteren dat we niet iedereen kunnen helpen?