Melanie de Zeeuw studeert volgend jaar af als Maatschappelijk Werkende. Op de weblog van CrossOver vertelt zij over haar ervaringen tijdens een stage als jobcoach.

Ik ben een ‘Wajonger’. Vanaf mijn vroege jeugd ben ik al bekend met JIA (in de volksmond ook wel ‘jeugdreuma’ genoemd). Sinds de puberteit heb ik ook heel veel ervaring met allemaal enge psychologen, orthopedagogen en andere –ogen. Heel fijn vond ik dat, een jonge meid die tegenover je zit: ‘Goh ik weet dat je het moeilijk hebt, maar ik begrijp je helemaal!’ Jaja..

Hulpverlening

Dus wat heb ik gedaan toen ik klaar was met mijn HAVO? Juist ja: de hulpverlening in! Dat kon ik namelijk veel beter dan al die net-afgestudeerde tuthola’s die je in alle omstandigheden helemaal begrijpen! Tenminste, dat denken ze zelf.
Dus nu is de tijd bijna aangebroken dat ik zelf een net-afgestudeerde tuthola ben die je in alle omstandigheden zal begrijpen! Maar in mijn ogen wel net een beetje beter dan al die anderen.
Twee jaar geleden was daar het moment dat ik stage moest lopen. Maar wat ga je dan doen? Alle Wajongers die ik tot dan toe gesproken had, hadden zulke negatieve ervaringen met re-integratiebureaus en jobcoaches. Dat ging ik dus doen: stagelopen als jobcoach!
(meer…)

Hanske Kroon doet bij communicatiebureau Mediamaal ervaring op als webdesigner. ‘Heel bijzonder’, zo zegt zij zelf. En een hele verbetering wanneer je het vergelijkt met haar eerdere baan, waar ze veel problemen ondervond in de omgang met haar collega’s…Kenniscentrum CrossOver vroeg Hanske haar ervaringen op te schrijven.

Momenteel zit ik in het reintegratietraject van UWV.
Bij Mediamaal zit ik op werkervaringsplek om ervaring op te doen als dove webdesigner.Ik ben vanaf mijn geboorte doof en gebruik zowel de gebarentaal als het Nederlands.
Tijdens een buro-overleg en of teamoverleg maak ik gebruik van een gebarentaal-tolk, zodat ik de vergaderingen goed kan volgen en op de hoogte blijf van de ontwikkelingen. Dat is echt onmisbaar, zeker in de wereld van communicatie, want het gaat zo snel in de communicatie-wereld. In het begin was ik wel beetje bang dat de communicatie niet echt lekker zou lopen ivm mijn doofheid, maar bij Mediamaal viel het mee. Ik merk wel dat de collega’s bij Mediamaal gewend zijn om iemand met een handicap te begeleiden tijdens de periode waarin de persoon met een handicap werkervaring opdoet. Het was voor mij heel bijzonder om te merken en meemaken, want tot nu toe heb ik niet veel positiefs meegemaakt in mijn carriere bij een rabobank, waar ik toen werkte. Voorheen moest ik altijd om aandacht vragen en vechten. Het kostte mij heel veel energie en frustratie, waarschijnlijk omdat het deels uit onwetenheid kwam, maar ook lag deels aan houding, waarin men niet echt open was voor de communicatieproblemen die doofheid meebracht. Sommigen denken dat doven echt dom zijn, omdat ze niet kunnen horen, wat natuurlijk onzin is. Doofheid staat los van de hersenen, zo ook bij mensen met een andere handicap. Dus ik ben blij dat ik bij Mediamaal terecht ben gekomen, want het is heel uniek en echt bijzonder dat zo’n bedrijf kansen biedt aan mensen met een handicap om werkervaring te kunnen opdoen voordat ze gaan solliciteren bij een bedrijf. Zo kunnen ze makkelijker doorstromen naar een betaalde baan. En dat zijn er niet echt veel bedrijven zoals Mediamaal in Nederland voor zover ik het weet. Ik zou heel mooi vinden wanneer er meer bedrijven komen die zulke werkervaringsplekken willen aanbieden op diverse vakgebieden.

Dat was de kop waarmee de Gelderlander van 3 maart j.l. opende. Afgelopen maand heeft Niek Postema zijn bachelortitel mogen ophalen aan de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen (HAN). Niek volgde daar de opleiding communicatie. Welke weg heeft hij, met zijn functiebeperking afgelegd, van student tot communicatieadviseur en ondernemer? Niek Postema doet zijn verhaal…


Vanaf mijn geboorte heb ik een progressieve spierziekte, maar dit heeft mij nooit belet “gewoon” mee te doen. Ik heb altijd op het regulier onderwijs gezeten. Mijn ouders hebben hier destijds bewust voor gekozen. Hier ben ik nog altijd heel content mee. Ik kijk nooit naar de dingen die ik niet kan, maar juist naar de mogelijkheden en kansen die er liggen. (meer…)

Op hun website staat: “Onbegrensd Talent is intermediair tussen werkgevers en mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt. Onbegrensd Talent werft, leidt op en detacheert of plaatst in diverse functies.” Glenn van der Burg, een van de partners, vertelt.


Eigenlijk is het erg eenvoudig. Als je een werkgever hebt die openstaat voor personeel met een beperking en je hebt een gemotiveerde, passende kandidaat dan is er weer een blije werkgever en er is een wajonger aan de slag.


Randvoorwaarden
Hoe logisch klinkt dat? Pas als een werkgever open staat voor mensen met een handicap als potentiële nieuwe medewerker, biedt dat kansen voor Wajongers. Natuurlijk moeten er voorwaarden geschapen worden. Zorg, opleiding en vervoer zijn allemaal noodzakelijk om te kunnen werken. Maar al die randvoorwaarden worden pas van belang als er uitzicht is op werk.
(meer…)

Monique Wijnen, winnares van de Gouden CAPAward 2008 en daarmee voor een jaar Ambassadeur Onbeperkt NL vraagt zich in deze gastbijdrage af: Is werken nu een recht, of toch nog een gunst?

‘Werken leidt tot diep geluk, tot enthousiasme en existentiële zingeving,’ zegt de Utrechtse psycholoog Arnold Bakker. ‘Van veel vrije tijd worden mensen juist depressief. Vol overgave en passie je werk goed doen, geeft het ware geluksgevoel. Je krijgt er bovendien veel energie van.’ Ook al schetst Arnold de situatie hier wel heel positief, het moet natuurlijk ook kunnen en moglijk zijn, maar er zit absoluut een kern van waarheid in.
(meer…)

Het is nog een aardig klusje om binnen te komen bij het kantoor van Stichting Dubbel X, in een typisch Amsterdams pand aan de Nieuwezijds Voorburgwal. Maar een plank en een dosis goede wil doen wonderen. Klaar om de eerste brainstormsessie bij te wonen van de initiatiefgroep Wajongers Centraal. Een groep die is opgericht om de stem van Wajongers te laten horen. Van onderaf invloed uitoefenen op het publieke debat, de beeldvorming en het beleid rondom ‘de Wajong’, daar gaat het om.
(meer…)

“Mijn boek heet ‘Kracht’ omdat het gaat over doorzetten, je uiterste best doen om te bereiken, wat je wilt bereiken.” …‘Iedereen kan er wel wat uit halen.”…. “Ik heb bijvoorbeeld wel eens een mailtje gehad van iemand, die zei, ‘Joh, dat jij zo aan het doorzetten bent geweest om weer te lopen, dat (die kracht – red) heb ik kunnen gebruiken om te stoppen met roken.”, zo vertelt Marc de Hond in een interview op YouTube…

(meer…)

Van uitkering naar werk. Dat vergt volharding, uithoudingsvermogen en geduld. Annemiek Scheijde, 1.20 lang, hield voor deze weblog een dagboek bij over hoe dit haar verging. Wat viel Annemiek het meeste op in alle maanden dat ze duidelijkheid wilde over haar inkomsten en werkplekaanpassingen? Je leest het nu, met enkele aanbevelingen.
(meer…)

Je zou maar een tijd uit de roulatie zijn geweest, omdat je ziek was, er doorheen zat, RSI hebt opgelopen of een levensbedreigende situatie hebt meegemaakt. Wat doet de werkgever dan om reïntegratie soepel te laten verlopen? “Eerst kijk ik of iemand in zijn oude functie kan terugkeren. De uitslag van een werkplekonderzoek bepaalt de aanpassingen die wenselijk zijn. En die aanpassingen doen we vervolgens direct; financiële regelingen treffen we daarna wel met het UWV.”
(meer…)

Aan het werk gaan vanuit de Wajong en een invaliditeitspensioen blijkt ‘a hell of a job’. Annemiek, 1.20 lang, doet verslag van een bastion van regels en instanties, èn hoe ze daar doorheen breekt. Lees en sidder hoe het Annemiek vergaat in deel 3 van deze serie dagboeknotities. Worden haar terugbelverzoeken aan het UWV gehonoreerd?
(meer…)