De oorzaak waarom ik minder overhoud na mijn loonsverhoging ligt natuurlijk in het feit dat men werkt met arbeidsongeschiktheidscategorieën. Hierdoor kan het gebeuren dat je door een paar euro meer loon, minder uitkering krijgt, zodat je netto inkomen lager uitpakt. Dit heeft wel degelijk te maken met de manier waarop het wettelijk geregeld is. Dat dit erg vervelend is, heeft de politiek onderkend. In de nieuwe Wajong is deze klassenindeling dan ook verdwenen. Maar anderen hebben er nog steeds mee te maken.

Compensatie?

Dat je arbeidsongeschiktheid je inkomen bepaalt, is in mijn ogen niet meer dan logisch. Je bent immers arbeidsongeschikt als je door je beperking niet in staat bent om te verdienen, wat je (in theorie) zou kunnen verdienen zonder die beperking (rekening houdend met je opleiding en werkervaring). Omdat de belasting van lichaam en psyche kan verschillen per functie, kan het zijn dat je in de ene baan maximaal maar 12 uur kunt werken, terwijl je het in een andere baan wel 20 uur volhoudt. Ook kan het loon per baan verschillen.

Maar hoe dan ook blijft het vervelend dat je geen profijt hebt van je loonsverhoging, dat je minder overhoudt als je meer gaat verdienen. De vraag is of dit gecompenseerd moet worden en door wie. Ook mensen zonder beperking kunnen namelijk in een vergelijkbare situatie terecht komen, namelijk als ze te veel gaan verdienen voor zorg- en huurtoeslag, en daardoor netto minder overhouden. Moet je ook dan gecompenseerd worden? Zij gaan er immers dan op achteruit, qua inkomen. Welke redenen zijn er om mensen met een beperking wel een compensatie toe te kennen en mensen zonder beperking niet? In mijn ogen zijn er eigenlijk geen redenen.

Een uitzondering is natuurlijk denkbaar als je echt niet meer rond kan komen. Hiervoor zou dan wel een aanvullende regeling moeten zijn, om het inkomen aan te vullen tot het minimumloon of iets daarboven.

Regeling voor extra kosten?

Ik heb het voordeel dat ik een baan heb die bij mijn hogere opleiding past. Daardoor verdien ik met een parttime-contract al meer dan het minimumloon. Daardoor is het voor mij vrij makkelijk om in mijn eigen levensonderhoud te voorzien. Ik kan alles doen wat ik leuk vind en krijg het zelfs nog voor elkaar om elke maand wat te sparen voor grote uitgaven.

Natuurlijk hebben mensen met een beperking vaak hogere vaste kosten, vooral door eigen bijdragen aan zorg en hulpmiddelen. In sommige gevallen zitten de hulpmiddelen die je nodig hebt niet in het pakket of voldoe je niet aan alle voorwaarden, zodat je zelf voor de kosten kunt opdraaien. Voor deze extra kosten zou dan een regeling getroffen moeten worden. Helaas is er de laatste jaren op deze regelingen alweer flink bezuinigd en de komende jaren zal dat niet anders zijn, vrees ik.

Ik weet in ieder geval zeker dat ik mijn eigen risico elk jaar helemaal kwijt ben aan alle hulpmiddelen, behandelingen en doktersbezoeken, ook als dit met een paar honderd euro verhoogd wordt. Mijn vrienden zonder beperking hebben deze kosten niet. Dus in dat opzicht zou het eerlijk zijn om die extra (zorg)kosten vergoed te krijgen.

Gelijke behandeling

Als je uitgaat van gelijke behandeling is het logisch dat iedere werknemer volgens afspraken in de CAO betaald krijgt. Voor mensen die dan minder dan het minimumloon verdienen, zou een aanvulling moeten plaatsvinden. Ik ben me ervan bewust dat ik nu mijn eigen inkomen laat dalen, maar waarom heb ik recht op een aanvulling op mijn inkomen en iemand die lager opgeleid is en dus ook niet veel meer verdient dan het minimumloon niet. Een lage opleiding is ook een beperking op de arbeidsmarkt.

Maar hoe dan ook, het blijft vervelend als je door een loonsverhoging minder overhoudt. Een deel van het probleem zit hem, denk ik, in de onbekendheid van alle aspecten die invloed hebben op de verrekening van loon en uitkering. Het zou fijn zijn als de arbeidsdeskundige je kunt vertellen welke gevolgen een loonsverhoging heeft voor je uitkering. Dan kan je een goede afweging maken tussen de verschillende mogelijkheden. Ook zou hij je al moeten kunnen vertellen waar de grens ligt voor de volgende aanpassing van je uitkering en de gevolgen daarvan.

Los van deze overwegingen zijn er natuurlijk mogelijkheden om je inkomen te verhogen. De meest eenvoudige is om een paar uur meer te gaan werken. Hier heb je natuurlijk wel de medewerking van je werkgever nodig, en er moet natuurlijk wel werk voor je zijn. Misschien besluit je wel, als de gevolgen kent, wel om een loonsverlaging te vragen, of besluit je in overleg om minder uren te gaan werken.
Een andere mogelijkheid is ook nog om de achteruitgang in inkomen te accepteren. Maar dit alles staat of valt bij een goede voorlichting over de gevolgen van de verschillende mogelijkheden.

En het allerbelangrijkste is natuurlijk dat je achter je besluit staat.

Reageer op deze blog!

Het werk is begonnen!

Mijn naam is Marnix Brockmeier. Ik werk nu alweer twee maanden voor Publicis Consultants Van Sluis, een communicatieadviesbureau in Amsterdam. Tijdens de Supportbeurs was ik één van de personen die gefilmd zijn voor ‘De Reünie’, een event georganiseerd door CrossOver.

Voor Publicis werk ik op de afdeling Media & Research. Hierbij is het onder andere mijn taak om in de gaten te houden hoe en of klanten van Publicis in de media naar voren komen. Daarnaast kunnen de consultants met verschillende researchvragen bij ons terecht.

De baan bij Publicis is mijn eerste werkervaring na mijn studie. In de eerste weken moest ik flink wennen. Dit heeft iedereen wanneer hij/zij met een baan begint. Elke dag als ik na kantoor weer thuiskwam, was ik hartstikke moe. Ik kon alleen nog met een magnetronmaaltijd voor de buis zitten. Maar het werk op zich, de media in de gaten houden, kreeg ik wel steeds meer onder de knie. Ik kan nu steeds sneller de media doorlopen en zien sneller wat relevant is en of het over de klant gaat.

Maar ik krijg ook researchvragen. Voor een van onze klanten heeft onze adviseur een reclamecampagne opgezet via sociale media. Nu wil de klant weten hoeveel zij bespaard hebben en hoe effectief de campagne is geweest. Ook heb ik uitgezocht welke journalisten schrijven over alcohol en jongeren voor de alcoholmatigingscampagne waar ons bureau voor werkt.

Een grote supermarktketen is een klant bij ons waarvoor we  met een speciaal ontwikkeld programma, op het internet uitingen/ kunnen opsporen, die gaan over deze supermarktketen. Zo kun je de berichtgeving monitoren. Maandelijks krijgt de klant  een overzicht. Eén van de onderdelen van dit overzicht is het beoordelen of een issue  positief, negatief of neutraal is.

Daarnaast ben ik bezig om een inhoudsanalyse te schrijven over mediawijsheid. Waar en wat wordt er over mediawijsheid geschreven in de media en de sociale media? Deze opdracht is wat langer en één om ook mezelf te bewijzen. Het is goed om te zien dat Publicis mij die kansen wil geven. Ik ben dan ook van plan deze kansen met beide handen aan te pakken. Het is namelijk een mooi bureau om voor te werken.

Één pagina ervóór stond ook een telefoonnummer van het werkgevers servicepunt. Omdat ik nog niets was opgeschoten met de bovenstaande info, bel ik het nummer. Ik krijg een voicemail aan de lijn die mij vertelt waarmee ik bel en dan vraagt of ik mee wil doen aan een korte enquête na afloop. Daarop zeg ik nee.  Dan krijg ik een voicemail die mij vraagt of ik mijn loonheffingsnummer wil intikken. Dat ken ik niet uit mijn hoofd als werkgever, dus ik blijf maar hangen.

Dan vervolgt na een poosje stilte de stem weer met de boodschap dat ik uit drie opties mag kiezen om mij beter van dienst te zijn. Ik kies voor een optie en krijg een mevrouw aan de lijn die op de website van UWV gaat kijken wanneer en waar de Wajongwerktmarkten zijn. Ze ontdekt dat deze er niet op staan en vraagt haar collega’s (ik sta in de wacht). Ook die weten het niet en dan stelt ze voor dat ik een belboodschap achterlaat. Dat kan door op de pagina waar ook het telefoonnummer van het werkgeversservice punt staat, op een handje te klikken.

Ik vroeg wat het verschil was tussen rechtstreeks hen bellen en op het handje klikken. Toen vertelde ze dat je via het handje bij het wajongservicepunt komt en dat zij het werkgeversservicepunt zijn. Dat vond ik erg interessant, één boodschap op de site, een rechtstreeks nummer en een handje dat ergens anders naar toe gaat. Ik vroeg of ik misschien rechtstreeks kon worden doorverbonden of dat zij even kon bellen om het te achterhalen.

Dat ging niet want het wajongservicepunt had geen nummer, kon alleen via het handje. Ik vroeg of ze kon emailen, maar ook dat kon niet. Ze wilde wel voor mij het handje invullen, als ik mijn gegevens zou geven. Ik heb haar bedankt voor haar hulp, ze was echt heel aardig en toen maar opgehangen.  

Ik heb dus geen tijd en plaats van deze wajongwerktmarkten.

Misschien met het drukken op het handje maar daar had ik even geen zin meer in.

 
Plannen
Natuurlijk is het best spannend om je ervaringen met anderen te delen, vooral als je net als ik niet alleen maar positieve ervaringen hebt. Ik vond dat iedereen erg open was over zijn ervaringen. Wat me vooral is bijgebleven, is dat als je positief blijft en in jezelf gelooft, heel veel kunt bereiken. Al moet je daar vaak net wat meer moeite voor doen dan iemand anders. Het vraagt nogal wat planning om alles op elkaar af te stemmen, zodat alles goed loopt.

 
Verkeerde inschatting
Ook blijkt dat docenten en leerlingen op school de mogelijkheden van iemand met een beperking vaak lager inschatten dan hun werkelijke mogelijkheden. Ook tijdens sollicitatieprocedures heb ik meegemaakt dat het bedrijf niet geloofde dat ik mijn diploma echt gehaald had. Dat wil zeggen met dezelfde eindtermen als mijn medestudenten. Volgens hen had ik de capaciteiten niet in huis. Toch wel moeilijk in te schatten binnen vijf  minuten lijkt mij.

 
Anders in Nieuw Zeeland
Inspirerend was ook het verhaal van Thomas over zijn puberruil met iemand uit Nieuw Zeeland. Hij merkte dat hij daar minder werd aangestaard dan hier in Nederland. Volgens mij zeggen bovenstaande ervaringen wel iets over de manier waarop we  in Nederland tegen  mensen met een beperking aankijken .

Niet bij de pakken neer zitten
Er is nog veel werk aan de winkel voordat iemands handicap niet meer als een beperking of belemmering wordt ervaren om zonder grote problemen een passende opleiding te volgen en daarna aan het werk te komen. Maar dat is geen reden om bij de pakken neer te gaan zitten. Als je in jezelf gelooft kun je vaak meer bereiken dan je denkt. Dat is me tijdens deze reünie wel duidelijk geworden.

Het is voor mij één van die dagen met een verhoogde blaasactiviteit – laat eens naar je prostaat kijken, roepen mijn gezinsleden al jaren...
Hoewel ik voor de wedstrijd al ben geweest, moet ik toch weer. En niet als enige, sterker nog, voor het eerst in mijn leven zie ik filevorming voor de herentoiletten. (Voor damestoiletten staan bij grote evenementen altijd files, als bekend.) Maar nu dus ook heren: en niet een beetje, maar rijen met tientallen behoeftige blaasdragers. Bij het ene toilet nog langer dan bij het andere plascentrum. De moed zakt me in de schoenen, nog los van een bijkomend ‘niet-in-het-openbaar-kunnen-urineren-want-dan-verkramp-ik’ reflex, wat het wachten er niet korter op maakt.

Na vijf lange minuten zonder enige vordering in de rij, maar een wel gevorderde blaasdruk, kan ik de druk niet weerstaan en ga over op plan SO, of wel een daad van sociale ongepastheid. Althans zo kijk/keek ik er altijd naar als ik anderen soortgelijke acties zie ondernemen.

Ik piep zo argeloos mogelijk het totaal verlaten invalidentoilet binnen, en kies de dichtstbijzijnde deur. Deze toiletruimte is echt ruim – ja natuurlijk, sukkel, je moet er wel met een stoel in kunnen manouevreren.

Moeizaam maar ontspannen geef ik mijn blaas de ruimte. Naarmate die leger drupt, stijgt mijn normbesef weer; ik noteer: blaas en normbesef zijn communicerende vaten. En ik beland in een interne discussie met mijzelf.

Dit kun je toch niet maken? – Nee, maar eh, nood breekt wet. – Je bent toch niet gehandicapt? – Nee, nou ja, hoewel, met zo’n onvoorspelbare blaas/prostaat is het ook best lastig soms, geldt dat niet als periodieke beperking? – Doe niet zo stom, het is asociaal !  

Na het doorspoelen ga ik weer zo onopvallend mogelijk naar buiten. Ik betrap mezelf er op dat ik de eerste tien meter een beetje trek met mijn linkerbeen, onbewust(?) een miniem zichtbare handicap simulerend, als dekmantel die, voor de oplettende volger,  wonderbaarlijk geneest zodra  ik oplos in de massa. Opgelucht, met dank aan de gehandicapte medemens! Maar onderhuids blijft het schuren…

De volgende ochtend kan ik het een beetje goedmaken. Ik vang, in het park, de loslopende hond op die toebehoort aan een vrouw in een rolstoel. Zij zit er wat hulpeloos bij, midden op het fietspad, roepend naar haar niet luisterende vlooienkolonie. Ik koppel de ongehoorzame Bello weer aan de riem. Warme dankbaarheid is mijn deel. ‘Graag gedaan.’ zeg ik. ‘Als je elkaar kunt helpen, doe je  dat toch?”

Bart C. van der Harst

Ter discussie: Mogen niet-gehandicapten gebruik maken van een invalidentoilet? En hoe kijk je als gehandicapte ertegenaan, als je het meemaakt.

Ria Bremer ontmoet Sam voor het eerst in 1992, voor het AVRO-programma Vinger aan de Pols. Zijn levensverwachting is dan minder dan een jaar. Bij het maken van de film was het uitgangspunt negentien jaar geleden: het volgen van de beslismomenten in een leven dat nog maar een paar maanden kon duren, volgens de artsen. Maar Sam is er nog steeds en zijn vreugde wint het nog steeds van zijn verdriet. Een leven dat blijft verbazen. In de afgelopen jaren zijn de vele gesprekken met de ouders en het behandelend team vastgelegd. Er werd gesproken over zinloos medisch handelen. Zinloos omdat een leven geen kwaliteit meer zou kennen, wanneer je niet meer kunt horen, niet meer kunt zien en niet meer zelf kunt ademhalen.

Maar het leven van Sam ging verder, ondanks die criteria. Er wordt een speciaal hand/wang alfabet voor hem ontwikkeld, hij behaalt diploma’s, hij krijgt zijn eigen appartement met verzorging, hij studeert. Hij reist de wereld rond en wil nu rechten studeren. De documentaire geeft een beeld van een leven dat geleefd wordt tegen alle verdrukking in… Het leven van Sam ging vanaf zijn vijfde bergafwaarts. 

 Documentaire van Ria Bremer, Doret van der Sloot.

Meer informatie: www.avro.nl/sam

Ondersteuning bij planning en organisatie

De commissie Maatstaf beschrijft dat veel studenten met een functiebeperking in meer of mindere mate hulp en ondersteuning nodig hebben bij het plannen en organiseren van hun studie. Ik vraag me af in hoeverre een instelling voor onderwijs dit allemaal kan overzien, en hier voldoende ondersteuning kan bieden. Gedeeltelijk gebaseerd op mijn eigen ervaring klopt het dat  je  meer dingen te regelen en te doen hebt door je beperking. Denk bijvoorbeeld aan therapieën en behandelingen. Daarnaast kosten de activiteiten naast je studie vaak ook extra tijd en energie. Je moet dus niet alleen je studieactiviteiten plannen, maar ook alle andere activiteiten. 

Flexibiliteit

In het advies wordt meer flexibiliteit gevraagd van onderwijsinstellingen. Dat is een goed advies, maar er is nog steeds te weinig aandacht voor de  context. Eén van de redenen die genoemd wordt is de afhankelijkheid van speciaal vervoer. Deze flexibiliteit is fijn, want als je bijvoorbeeld later aankomt voor je tentamen doordat je taxi te laat is, hoef je geen herkansing te maken. Maar in mijn ogen zou het beter zijn als taxibedrijven zich aan de afspraken houden en je gewoon op tijd bij je tentamen afleveren!

Volgende week in deel 2 meer adviezen van de commissie en commentaar van Marieke.
Meedisscusieren over dit onderwerp? Word lid van de LinkedIngroep: CrossOver.

Loonslaaf

Tot 2006 werkte ik parttime bij een gemeentelijke communicatieafdeling. Mijn bestaan als loonslaaf –vergeef me het woord- kwam teneinde omdat het niet meer ging. Als je een lijf hebt dat niet alles kan doen wat je wilt, moet je je eerst plooien naar dat lijf, en dan kijken of er nog ruimte overblijft om je naar iemand anders te plooien. Zoals naar de werkgever, die eist dat je op vaste tijden aanwezig bent.

Helaas wilde de werkgever zich niet schikken naar mij, want het inrichten van een fatsoenlijke rustruimte kostte al teveel moeite. Aan rokers wordt gedacht, maar vrouwen die moeten kolven, mensen die willen bidden of mensen die af en toe moeten rusten, vallen buiten de boot. Een kamertje van 3 bij 3 vrijmaken, is dat nou teveel gevraagd?
Na een tijdje vrijwilligerswerk ging het toch kriebelen. Ik vroeg een IRO aan bij het UWV om te onderzoeken of ik als zelfstandig ondernemer zou kunnen gaan werken. Het was mij niet ontgaan dat inmiddels half Nederland Zelfstandige Zonder Personeel (ZZP) is, dus waarom Wendelien niet?

loopbaanadviseur

Op zoek dus naar een loopbaanadviseur. Een eerste zoekopdracht op de site Blikopwerk leverde honderden namen op binnen een straal van tien kilometer vanaf mijn Amsterdamse huisadres. Dat schoot niet op. Gelukkig werd mij door twee verschillend mensen die zich met gezondheid en werk bezighouden Margriet Onland aangeraden. Zij heeft me erg goed geholpen.

Inmiddels ben ik zelfstandig tekstschrijver. Ik werk op de tijden die mij het beste uitkomen. ’s Ochtends ben ik het meest productief en creatief, omdat ik dan het meeste energie heb. Op die tijden plan ik dus mijn (bel)afspraken of het tekstschrijven. ’s Middags of ’s avonds doe ik dingen als administratie, leeswerk of research.

Ik ga me focussen op het schrijven van informatieve zakelijke teksten voor ondernemers die meer klanten willen aantrekken via internet. Ik geef mezelf drie jaar de tijd om mijn onderneming goed in de markt te zetten. Nu maar hopen dat het lijf een beetje meewerkt…

Wendelien Vos is zelfstandig tekstschrijver
www.wendelienvos.nl

Presentaties

Eerst zijn we begonnen met een presentatietraining en een theoretische training over de regelgeving ‘Wajong’. De theoretische training was erg leerzaam, maar liet ook weer zien hoe ingewikkeld de Wet Wajong is. Er kwam iemand langs van het UWV die al onze vragen zou komen beantwoorden. Helaas lukte dit allemaal niet op één middag. Gelukkig konden wij al onze vragen mailen en hebben wij hier later alsnog antwoord op gekregen.
Na deze trainingen hebben we gezamenlijk de presentatie in elkaar gezet. Omdat ik het erg druk had met school ben ik pas in februari van dit jaar begonnen met de presentaties.

Maar wat was het leuk! Mijn eerste presentatie was bij ‘Logica’, een groot ICT bedrijf. De werkgever was erg positief over de presentatie! Zelf was deze meneer ook bekend met mensen met een handicap in zijn privé kring, dat merkte je goed in zijn betrokkenheid. Tijdens dit gesprek merkte je ook hoe lastig het is om dit aan te stippen in zo’n grote organisatie, er zijn zoveel mensen die er iets over te zeggen hebben. Dan zijn er nog alle ingewikkelde bedrijfsstructuren, waardoor dat niet ‘zomaar’ bij iedereen terecht komt.

Enthousiaste werkgevers

De meeste werkgevers waren erg enthousiast, waarom zitten er dan zoveel Wajongers zonder baan, zou je denken?
Tijdens een presentatie konden wij ons enthousiasme goed overbrengen op de werkgevers, maar het is nog best lastig om een werkgever een realistisch beeld op de werkelijkheid te geven. Sommigen verwachtten dat wij een blik Wajongers open konden trekken en anderen wilden Wajongers plaatsen op hun reguliere vacatures. Helaas werkt dit in de praktijk niet zo. De meeste vacatures zijn niet direct geschikt voor Wajongers. Soms omdat zij het takenpakket niet aankunnen, bijvoorbeeld door een energie beperking.
Jammer genoeg kregen we bij een aantal bedrijven ook te horen dat zij net bezig waren met een reorganisatie en dan is er ook nog die crisis.. Maar laten we vooral positief blijven!

Wajong-dag

Er was ook een UWV ‘Wajong-dag’ in Vianen. Of ik iets wilde vertellen over de promo-teams? Natuurlijk wilde ik dat! Toen ik daar binnen kwam zaten er zo’n 350 arbeidsdeskundigen en verzekeringsartsen in de zaal.. Sta je dan! De reacties waren erg positief, deze hoorden wij op de dag zelf, maar ook achteraf. De mensen vonden het vooral leuk om verhalen uit de praktijk te horen, hoe werkgevers nu echt tegenover een ‘Wajonger’ staan.
Het leukste aan de hele dag was, dat wij ook mochten blijven. Er werd veel verteld over de nieuwe wet Wajong en hoe dit binnen het UWV uitgevoerd gaat worden. In de middag waren er verschillende workshops. Hier konden we in gesprek gaan met arbeidsdeskundigen en andere Wajongers. Erg leuk om dan samen rond de tafel te zitten. Wat mij vooral opviel was de enorm hoge caseload van een arbeidsdeskundige, er zijn geen precieze aantallen genoemd (beroepsgeheim?). Maar het verklaarde in ieder geval waarom arbeidsdeskundigen over het algemeen zo slecht bereikbaar zijn..

Al met al hebben we met de promo-teams goed werk verricht. Een aantal mensen uit ons team hebben (mede door de presentaties) nu een baan, er zijn vacatures uitgezet en de bedrijven vonden de presentaties erg verhelderend. Leuk dat ze dat vonden, maar ook wel schokkend. Is er dan echt zo weinig kennis bij werkgevers over de Wajong? Blijkbaar wel..
Over het algemeen weten werkgevers heel goed als er ergens geld mee bespaard kan worden, of over het hippe ‘maatschappelijk verantwoord ondernemen’. Maar als het dan over mensen met een handicap gaat, is er geen kennis. Misschien heerst er toch wel een soort angst. Het is misschien wel het beste te vergelijken dat sommigen allochtonen moeilijk een baan kunnen vinden, iemand die eruit ziet als een moslim, die zal vast wel terrorist zijn, en iemand die gehandicapt is, die zal vast wel niets kunnen. Terwijl het eigenlijk een kwestie is van te weinig kennis over deze mensen.
Hopelijk hebben we met de promo-teams de kennis uitgebreid en de angst een beetje weg kunnen nemen.

Veel bereikt

We hebben veel bereikt met dit project, maar het kan altijd beter. Gelukkig kregen we bij de afsluiting te horen dat het verhaal nog wel een staartje gaat krijgen. CNV Jongeren is pas gestart met het project ‘100 Wajongers aan het werk’. Er zijn vier Wajong ambassadeurs aangesteld die zich in gaan zetten om minstens 100 Wajongers aan het werk te helpen (www.100wajongeren.nl). Ook zullen zij actief zijn bij verschillende CAO-onderhandelingen. Een super mooi streven! We gaan er natuurlijk vanuit dat dit project minstens net zo succesvol gaat worden als ‘Wajong Werkt’!

Hopelijk kunnen we op een dag alle werkgevers dit verhaal meegeven!