‘Tuthola’ met een missie: Iedereen aan het werk, ook Wajongers!

Melanie de Zeeuw studeert volgend jaar af als Maatschappelijk Werkende. Op de weblog van CrossOver vertelt zij over haar ervaringen tijdens een stage als jobcoach.

Ik ben een ‘Wajonger’. Vanaf mijn vroege jeugd ben ik al bekend met JIA (in de volksmond ook wel ‘jeugdreuma’ genoemd). Sinds de puberteit heb ik ook heel veel ervaring met allemaal enge psychologen, orthopedagogen en andere –ogen. Heel fijn vond ik dat, een jonge meid die tegenover je zit: ‘Goh ik weet dat je het moeilijk hebt, maar ik begrijp je helemaal!’ Jaja..

Hulpverlening

Dus wat heb ik gedaan toen ik klaar was met mijn HAVO? Juist ja: de hulpverlening in! Dat kon ik namelijk veel beter dan al die net-afgestudeerde tuthola’s die je in alle omstandigheden helemaal begrijpen! Tenminste, dat denken ze zelf.
Dus nu is de tijd bijna aangebroken dat ik zelf een net-afgestudeerde tuthola ben die je in alle omstandigheden zal begrijpen! Maar in mijn ogen wel net een beetje beter dan al die anderen.
Twee jaar geleden was daar het moment dat ik stage moest lopen. Maar wat ga je dan doen? Alle Wajongers die ik tot dan toe gesproken had, hadden zulke negatieve ervaringen met re-integratiebureaus en jobcoaches. Dat ging ik dus doen: stagelopen als jobcoach!

Beeldvorming bijstellen

Ik heb een superjaar gehad als jobcoach. Erg veel geleerd. Ik heb vooral ook mijn beeldvorming moeten bijstellen. Niet alleen over re-integratiebureaus, maar ook over Wajongers zelf. In mijn omgeving was ik alleen die goed opgeleidde, super gemotiveerde Wajonger tegen gekomen. In het afgelopen jaar als jobcoach heb ik echter maar één Wajonger gezien die echt wilde..
En wat was dat leuk, om de Wajongers die eerst niet wilden, toch aan het werk te helpen. Het aller mooiste is dan om een paar maanden later terug te komen en te zien dat deze Wajonger het heel erg naar zijn zin heeft en veel meer zelfvertrouwen heeft gekregen!
Laten we ook die andere groep niet vergeten: de Wajongers die zeggen dat ze willen, maar er alles aan zullen doen om niet te hoeven werken. Ik had niet gedacht dat ze zouden bestaan, maar ze zijn er! Zij zitten het liefst de hele dag (of beter gezegd: de hele nacht) achter de computer zonder ooit eens een frisse neus te halen of andere mensen te ontmoeten.

En het aller mooiste is dan nog dat het blijkbaar gewoon KAN in Nederland. Een arbeidsdeskundige ruikt aan het woord ‘korten op de uitkering’, maar dit gebeurd zelden.

Politieke ideeën

Om even mijn eigen politieke ideeën naar boven te halen: Iedereen kan wat! En ik vind dat iedereen verplicht is om zijn of haar steentje bij te dragen aan de maatschappij. De ene kan heel goed bankzaken regelen en de ander kan goed een tuin bijhouden. Zo helpen we elkaar allemaal.
Ik ben mij er goed van bewust dat er zeker mensen zijn die niet kunnen werken. Daar heeft Nederland de sociale regelgeving voor uitgevonden. En niet voor mensen die denken dat ze niet kunnen werken en de hele dag niets doen.

Er is ook een groep die dolgraag wil werken, maar niet aan het werk komt. Daar zijn de re-integratiebureaus voor!

Mijn beeld was door veel negatieve verhalen ook niet positief. Maar sinds mijn stage dit jaar is mijn beeld wel veranderd.
Het re-integratiebureau is een commercieel bedrijf, er moet gewoon winst gemaakt worden, zoals in alle bedrijven. Al het personeel moet betaald worden en zij willen ook gewoon geld hebben om boterhammen te smeren.
Ondanks dat de jobcoaches vaak een grote caseload hebben, zetten zij zich echt in voor de Wajongers. Vooral als deze Wajongers ook willen.

De jobcoaches hebben net als Wajongers een ‘drive’: Mensen aan het werk helpen!

Stem of voeg toe aan :